رستاگونه

رستای شیرین من الان که دارم برات مینویسم تو یه طرفم نشستی و سعی میکنی با گرفتن دستت به جایی بلند شی و دنیا رو از بالاتر ببینی. امروز هفت ماه و یک روزه ای و تو این مدت بعد از سینه خیز رفتنهای عقبکی و چرخیدنهای ساعت وار بالاخره در شش ماه ده روزه گی درست وقتی که داشتم از سینه خیز رفتنت فیلم میگرفتم برآن شدی من مادر رو سوپرایز کنی و وسط فیلمت چهاردست و پا بقیه مسیر رو طی کردی و من شادمانه به واسطه شبکه های مجازیمون فیلمت رو به همه جا مخابره کردم. دوتا مروارید خوشگلت درست از فردای واکسن شش ماهگی رخ نشون دادن و حسابی درگیر شدی باهاشون. از پنج ماه و نیم کمکی رو برات شروع کردیم و تو عاشق خوردن بودی تا وقتی به سوپ رسیدیم ومبلت برای خوردن ناپدید شد. ریز و درشت سرماخوردی از ویروسهایی که خواهری از مدرسه با خودش به سوغات میاورد و روزهامون کاملا به مریضی طی میشد . عاشق خواهری و اتاقش شدی و وقتی ببینیش سرازپا نمیشناسی نازنینم .

اونقدر خودت رو جا کردی تو زندگیمون که دنیای قبل از تو رو یاد ندارم